Bugün gevrek kabuğu ve zeytinyağı aromasıyla sofralarımızı süsleyen focaccia, kökenleri düşündüğümüzden çok daha eskiye, Neolitik döneme kadar uzanıyor olabilir. Yeni bir çalışma, 9.000 yıl önce Orta Doğu’da yaşayan Neolitik toplulukların focaccia benzeri yassı ekmekler pişirdiğine dair heyecan verici kanıtlar ortaya koyuyor.
Araştırmalar, bu toplulukların yalnızca buğday veya arpayı suyla karıştırıp pişirmekle kalmadığını, aynı zamanda çeşitli tarifler denediklerini ve ekmeklerini bitkisel baharatlar ve hayvansal yağlarla zenginleştirdiklerini gösteriyor.
Neolitik “Yapışmaz” Teknoloji
Orta Doğu’daki Bereketli Hilal bölgesinde bulunan ve tahıl kabuklarını ayırmak için kullanılan oval kil kaplar (“husking tray”), ekmeğin pişirildiği araçlar olarak yeniden yorumlandı. Bu kapların içindeki oluklar, hamurun tavaya yapışmasını önlemek için tasarlanmış. Yani, Neolitik topluluklar binlerce yıl önce modern yapışmaz tavalarımızın bir versiyonunu geliştirmiş olabilir!
Kubbeli Fırınlarda Pişirme Geleneği
Buğday bazlı ekmeklerin yaklaşık 420°C’de, iki saate kadar pişirildiği tespit edildi. Büyük kil kapların bazıları, 3 kilogramlık ekmekler yapacak kadar büyüktü, bu da bu ekmeklerin topluluklar tarafından paylaşılarak tüketildiğini düşündürüyor.
Tarihsel Bir Mutfak Geleneği
Araştırmanın baş yazarı Sergio Taranto, “Topluluklar yalnızca tahıl yetiştirmekle kalmadı; aynı zamanda tarifler geliştirerek mutfak geleneğini zenginleştirdiler. Bu kültür, yaklaşık altı yüzyıl boyunca geniş bir coğrafyada uygulandı” diyor.
Günümüz Focaccia’sının kökenine yapılan bu lezzetli yolculuk, insanlık tarihindeki yaratıcı mutfak geleneklerine bir pencere açıyor. Belki de her lokmada 9.000 yıllık bir hikâyeyi tadıyoruz.
